Kippenvel, Kriebels en AI

Dit gaat over AI. Over Angsten en Intense vreugdemomenten. Gegenereerd door AI en doorvoeld door mij, mens en tekstschrijver tot in de toppen van mijn tenen.

Ik ben bang dat AI mijn creativiteit afremt en eigenlijk alle creativiteit doodt die in ons rondwaart.

Dat zou toch mega-erg zijn. Dan zou ik niet meer willen leven. Niet in een wereld zonder verwondering, zonder gevoel. En ik zou niet meer kunnen leven met mezelf. Wat ben ik dan nog. Een machine? Want een mens zonder kippenvel, dat is geen mens.

Ik ben bang dat AI me afstompt. Dat ik en iedereen met mij voeders van machines worden. Dat vrijwel niets meer buitenom het AI-systeem gaat. Dat we unaniem in anonimiteit vervallen omdat wat we schrijven, zonder onze toestemming in het vraatzuchtige systeem terechtkomt en wordt vermalen tot gruis om zonder gevoel geboetseerd te worden tot just another text. Alsof tekstschrijven geen ambacht is.

Fear of the Machine (plaatje gemaakt met Nightcafe AI).

Sprak Angst in mij.

Maar Angst is niet de enige die het voor het zeggen heeft. Er is ook Iewww! Ofwel Blijzijn.  

Waar ik voorheen in onpeilbare donkertes denderde wanneer ik iets saai vond, kan ChatGPT dat werk nu doen. Goed graven op onderwerpen en klanten en markten bijvoorbeeld. Een eerste versie-van schrijven. Mij vertellen waaraan een goed klantverhaal moet voldoen, mét voorbeelden.

Hij zoekt waar ik niet zoek. Hij vindt wat ik niet vind.

En het leuke is: ik ben in charge. Als ik niet wil dat hij bullshit babbelt, ben ik degene die dat kan sturen met goede prompts, ofwel opdrachten.

Creativiteit? Het verdwijnt nooit. Echt niet. Ook niet door AI. Het moet namelijk altijd ook nog door een mens heen. Langs het hart, het vel, de buik en de tenen. Pas dan krijgt het die tone of voice die we zoeken, een eigenheid, een glinster in donkere dagen. Geeft het kriebels en kippenvel.

Waar creativiteit wél door verdwijnt, is angst. Dus laten we vooral vrij blijven van doemdenken en dwaalgedachtes. Deal?